Hûsbled

11 november 2003
  Vanochtend hoorde ik dat een jonge meid uit mijn praktijk een ernstig ongeval heeft gehad. Daar schrik ik erg van, een soort klap gepaard gaande met een misselijkmakend gevoel en dat gaat dan samen met gedachten die rondtollen in een fractie van een seconde over het meisje zelf, haar ouders (de vader en de moeder ken ik heel goed) en het gezin. Een beeld valt uit elkaar en geeft een gespannen, verdrietig en onmachtig boos gevoel. Het houdt mij daarna langere tijd bezig, hoewel ik moet proberen tijdens de volgende consulten weer alert te zijn. De volgende patiënt komt voor zijn eigen belang natuurlijk.

Gisteren hadden we FTO (zie 10-11-2003). Het onderwerp wat besproken werd was het gebruik van hormonen in de overgang.
Dit is nogal in het nieuws geweest, omdat die hormonen een risicovergroting geven voor borstkanker, hartinfarct en trombose. De risicotoename is niet extreem zeker niet, maar vrouwen die het hormoon slikken moeten zich er wel bewust van zijn, en dus zal het besproken worden.
Vanochtend had ik een patiënte die gestopt was met die hormoontherapie vanwege het wat grotere risico. Nu had ze echter veel meer klachten en dat maakte het leven voor haar zodanig beroerd dat ze er voor koos om wel weer hormonen te gebruiken.
Dan maakt de patiënt een bewuste keus, en daar gaat het om.
Elke patiënt zal zijn eigen individuele keus moeten maken, maar moet wel beschikken over voldoende goede informatie. De NHG brief 'Hormoongebruik in de overgang' bevat die informatie, en die is te lezen op Internet of te verkrijgen bij de huisarts (bovendien: 'De overgang algemeen' en 'Aanpak van de overgang'). Dat helpt om de afweging te maken.

Was het voor het meisje ook maar zo 'simpel'.
Deiboek