6 november 2003

Gisteren schreef ik onder andere over de chronisch zieken. Het rapport daarover spreekt over ketenzorg. Ketenzorg houdt in dat de zorgverlening rond één patiënt zich voordoet als een keten d.w.z. dat men aan elkaar gekoppeld is, en niet los van elkaar opereert.
Ketenzorg; de term is een aantal jaren geleden ontstaan, toen er over de toekomst van de zorg werd nagedacht.
Ik vind het een inmiddels ingehaalde term.

Men zou niet meer een ketenzorg na moeten streven, maar een netwerkzorg, waarbij de patiënt de spil is.
Voor de patiënt moet er één toegang/loket zijn tot dat netwerk, en als hij/zij zich tot de zorg wendt, moet de gestelde vraag achter dat loket op die plaats terecht komen waar die vraag het beste behandeld en beantwoord kan worden.
Zo krijgt de patiënt altijd de de beste reactie vanuit de zorg. Het is niet meer de huisarts per definitie die de vraag van de patiënt beoordeelt maar het is het netwerk van de zorg die de vraag beantwoordt. De vraag moet wel zo helder en duidelijk mogelijk gesteld worden. Daarvoor is vraagverheldering noodzakelijk.

Eigenlijk pleit ik voor een vraaggestuurde netwerkzorg waarbij de vraag op de meest effectieve en efficiënte wijze wordt behandeld.
Hoe dat precies uitgevoerd moet worden is natuurlijk punt van onderzoek en discussie, maar het gaat om het concept.

Computers maken een dergelijke opzet van de zorg mogelijk.
Als patiënt zou ik heel graag zo'n zorg willen.